CHARLES GRANDISON FINNEY był prawdopodobnie największym kaznodzieją, którego służba przyczyniła się do przebudzeń duchowych. Początkowo był on adwokatem, a po swym nawróceniu, jako ewangelista, pastor, profesor teologii i pisarz, stał się narzędziem użytym przez Boga do wciąż nowych przebudzeń duchowych. Przytoczone tu fragmenty są fragmentami drugiej i czwartej części jego słynnych kazań dotyczących przebudzenia  które wygłosił w zimie 1834/35 w Nowym Jorku. Kazania te zostały później opublikowane i prawdopodobnie stanowią jedną z najbardziej przekonujących rozpraw o przebudzeniu duchowym.

---

 

     W tym Powstaniu, jak i w poprzednich, obecny był szczery duch modlitwy. Mieliśmy spotkania modlitewne w różnych domach, każdego dnia o godzinie 11.

Przypominam sobie, że na jednym z tych spotkań Pan S., kasjer miejscowego banku, był ogarnięty do tego stopnia duchem modlitwy, że po zakończeniu spotkania (wszyscy klęczeliśmy modląc się) nie był w stanie wstać z kolan.

On pozostał klęcząc i wił się w bólach duszy, szlochając. Powiedział "Módlcie się za pana ...", który był dyrektorem banku, w którym pracował. Dyrektor ten był zamożnym i niezbawionym mężczyzną.

Gdy zobaczyliśmy, że jego dusza cierpi za tego mężczyznę, uklękliśmy i walczyliśmy o jego zbawienie. Gdy tylko umysł Pana S. uspokoił się na tyle, że mógł on iść do domu, wtedy rozeszliśmy się, a niedługo potem dyrektor banku, za którego się modliliśmy, złożył swą nadzieję w Jezusie Chrystusie. Jestem pewien, że przedtem nie był obecny na żadnym spotkaniu, i że nie był świadomy, że ktoś troszczył się o jego zbawienie.

Ale modlitwa zwyciężyła i Bóg wkrótce wziął jego w Swoje ręce".

Ta uwaga nadmieniona została przez Finneya w jego pamiętnikach w związku z Przebudzeniem w Troy, które rozpoczęło się w 1826 r. w jego "Memoirs" (Londyn, 1876, strony 104-5).

     Powstanie może być oczekiwane, gdy wierzący mają potrzebę o nie prosić, a mianowicie z całą powagą, tak iż czuje się, że ta rzecz naprawdę leży im na sercu. Niekiedy myśl o powstaniu jest im daleka, mimo że modlą się żarliwie.

     Ich duch jest zajęty czymś innym; może modlą się o pogańską misję a nie o powstanie w ich bliskim otoczeniu. Oni jednak czują potrzebę powstania, więc proszą Boga, by takie im dał; czasami tylko ze względu na ich rodzinę i przyjaciół nie dają Jemu spokoju, dopóki ich modlitwa nie zostanie wysłuchana.

     Z czego składa się duch modlitwy? Z wielu żarliwych modlitw? Nie tylko. Duch modlitwy jest trwałą troską i nieprzerwaną walką o zbawienie niezbawionych dusz. Jest czymś, co z pewnością przyciska do podłogi. Jest to, to samo uczucie, które odczuwa człowiek, gdy jest niespokojny z powodu jakiejkolwiek czasowej sprawy. Chrześcijanin, który ma tego ducha modlitwy, jest zatroskany ratowaniem dusz bliźnich. Jego myśli są nieustannie tym zajęte, a on wygląda i postępuje, jak ten, który ma wielki ciężar na sercu. W dzień o tym myśli, a w nocy śni o tym. Jednym słowem "modli się bez ustanku." Jego serce wypełnia wciąż ta prośba: "O Panie, ożyw znowu swoje dzieło!"

     Niektórym osobom ten fakt niezbawionych dusz leży tak bardzo na sercu, że prawie jak pod wielkim ciężarem załamują się, a zdarza się to częściej, niż mogłoby się wydawać. W tych wielkich Powstaniach z 1826 r. widziano często takie przypadki. To nie jest entuzjazm. To jest to, co odczuwał Paweł, gdy powiedział: "Moje dzieciątka, które ponownie rodzę w bólach ..."

     Ta praca dusz objawia się u niektórych ludzi w niechwalebnej obawie serca, która nie daje im spokoju, aż są świadomi błogosławieństwa, o które wciąż błagali Boga. Nie znaczy to, że gdzie nie ma takiej obawy serca, nie jest obecny odpowiedni duch modlitwy, chcę tylko przez to dać do zrozumienia, że z takiego żarliwego, ciągłego głębokiego dążenia do uratowania niezbawionych wychodzi duch modlitwy, który jest konieczny do osiągnięcia powstania.

     Jeżeli takie dążenie panuje we wspólnocie, można z pewnością liczyć na powstanie, chyba, że Duch Boży będzie zasmucony z jakiegoś powodu. To żarliwy cel zbliża się bardziej i bardziej, aż wreszcie przychodzi powstanie...

     Ogólnie mało jest dzieci Bożych, które znają z doświadczenia tę zwycięską modlitwę. Często ze zdumieniem czytałem sprawozdania z powstań, po przeczytaniu których miałem wrażenie, jak gdyby te powstania przyszły bez jakiegokolwiek polecenia - nikt nie wiedział dlaczego, albo po co. Zająłem się tym i tak np. członkowie wspólnoty pewnej niedzieli nagle poczuli wyraźnie, że Bóg jest między nimi. W innych przypadkach zostało zauważone coś podobnego w czasie modlitwy, lub spotkania prywatnego, a ludzie byli całkiem zdziwieni widząc to tajemnicze zachowanie Boga, który bez jakiegokolwiek zewnętrznego polecenia rozpoczął powstanie.

     Teraz uważajcie co wam powiem! Jeżeli w waszej wspólnocie jest wzrost, z reguły szybko się okaże, że ktoś modlił się i oczekiwał powstania - że jakiś mężczyzna, albo kobieta walczyli w modlitwie tak żarliwie i tak długo o uratowanie niezbawionych dusz, aż błogosławieństwo zostało osiągnięte. Ta osoba obudziła może wszystkich tak, że aż podskoczyli, otwierając oczy i nie mogąc zupełnie zrozumieć skąd przyszło to nagłe poruszenie. Niestety tak niewielu czuje się odpowiedzialnymi za powstanie duchowe, ale możecie być pewni, że ktoś trzymał wartę na wieży i nie ustąpił z prośbami, aż przyszło błogosławieństwo. To iż powstanie jest większe lub mniejsze zależy od tego jak dużo osób posiada ducha modlitwy.

Charles Finney

Źródło: Revival Movement Association