---

Artykuł zamieszczono za zgodą autora ze strony: Jeszua Mesjasz nadchodzi


Ewangelia Mateusza, rozdział 13.


Dlaczego Jezus nauczał w języku przypowieści?

Przypowieści zazwyczaj są rozumiane jako obrazowy, alegoryczny sposób wyjaśniania złożonych, głębokich prawd. W tym sensie, wydawałoby się, że wybór przypowieści poprzez Jezusa jako środka przekazu, miał na celu ułatwienie zrozumienia jego przesłania.

Jednakże ze słów Jezusa wynika coś wręcz przeciwnego. Jezus wyjaśnia uczniom, że używa przypowieści, aby ludzie nie byli w stanie go zrozumieć, chyba, że Duch Święty objawi im ich znaczenie.

W Ewangelii Mateusza jest napisane:

(10) I przystąpiwszy uczniowie, rzekli mu: Dlaczego mówisz do nich w podobieństwach? (11) A On, odpowiadając, rzekł: Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Niebios, ale tamtym nie jest dane. (12) Albowiem temu, kto ma, będzie dane i obfitować będzie; a temu, kto nie ma, i to, co ma, będzie odjęte. (13) Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo, patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. (Mat 13:10-13)

Również:

(34) To wszystko mówił Jezus do ludu w podobieństwach, a bez podobieństwa nic do nich nie mówił. (35) Aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka, gdy mówił: Otworzę w podobieństwach usta moje, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata. (Mat 13:34-35)

Czytając Ewangelię Mateusza możemy zauważyć, że poczynając od 13 rozdziału Jezus publicznie naucza wyłącznie w przypowieściach. Wyjaśnienie przypowieści podaje natomiast prywatnie, wyłącznie swoim uczniom.

Punktem zwrotnym w służbie Jezusa było wydarzenie opisane w rozdziale 12, w którym to Jezus zostaje oskarżony o współpracę z diabłem (Mat 12:22-31). Od tego momentu z powody niewiary ludzi Jezus zwraca się do tłumów wyłącznie w przypowieściach.

W Ewangelii Jana, w 12 rozdziale, jest napisane:

(37) A chociaż tyle cudów dokonał wobec nich, nie wierzyli w niego, (38) aby się wypełniło słowo proroka Izajasza, jakie wypowiedział: Panie, któż uwierzył wieści naszej, a komu objawiło się ramię Pana? (39) Dlatego nie mogli uwierzyć, że znowu rzekł Izajasz: (40) Zaślepił oczy ich i zatwardził serce ich, aby nie widzieli oczami swymi i nie rozumieli sercem swym, i żeby się nie nawrócili, i żebym ich nie uzdrowił. (Jan 12:37-40)


Wybranie języka przypowieści, jako środka przekazu prawdy ewangelii, była aktem miłosierdzia ze strony Jezusa. Jezus znając serca ludzi i proroczo wiedząc, że nie przyjmą jego słów, zdecydował się mówić do nich w przypowieściach, aby nie byli w stanie go zrozumieć i w ten sposób, nie powiększać ich kary w dniu sądu.

W tym samym 12 rozdziale Ewangelii Jana, Jezus mówi:

(48) Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, sądzić go będzie w dniu ostatecznym. (Jan 12:48)

Analizując znaczenie przypowieści, musimy wziąć pod uwagę to, że prawdziwe ich przesłanie może być inne od tego, które wydaje nam się oczywiste na pierwszy rzut oka. Miejmy na uwadze to, że przypowieści nie miały być dostępne dla każdego słuchacza, lecz, aby je zrozumieć należało polegać na Duchu Świętym i objawieniu z góry.