Wydaje się, że każdy wyraża uwielbienie na swój własny sposób. Biblia choć nie podaje konkretów w tej kwestii, to jednak z jej kart możemy się dowiedzieć jak to wyglądało w odniesieniu do postaci tam opisanych. Czy słowa z (Hebr. 12:28-29)

„Przeto okażmy się wdzięcznymi, my, którzy otrzymujemy królestwo niewzruszone, i oddawajmy cześć Bogu tak, jak mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią. Albowiem Bóg nasz jest ogniem trawiącym.” (BW) mogą nas o czymś pouczyć, na coś wskazać?

Czy obraz dzisiejszego kościoła musi być podobny do obrazu sali teatralnej gdzie wszyscy siedzą? Czy wszystko co się od tego różni jest „formą” od której w imię szeroko pojmowanej „wolności” uciekamy? Co rozumiemy pod pojęciem „nabożny szacunek”? Jak go się powinno wyrażać. Poszukajmy pouczenia w Słowie Bożym.

Nasza postawa podczas modlitwy

Jak się okazuje, nie ma konkretnie ustalonych zachowań jakie powinny towarzyszyć nam podczas modlitwy. Wiele zależy od naszej postawy, nastroju, sytuacji, stanu umysłu, serca i ducha. Nad wszystkim możemy mieć jednak kontrolę. Możemy stać, klęczeć, siedzieć. Oczywiście przeżywamy różne chwile. Zawsze jednak można wybrać postawę bardziej godną Tego, do Którego zanosimy nasze modlitwy. Gal. 5:13 „Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości.” (BW)

Wolność źle pojmowana czyni nas „widzami” siedzącymi na przedstawieniu, nie zawsze rozumiejącymi dlaczego są na tym miejscu. Przyjrzyjmy się zatem postawom innych. Co Biblia mówi na ten temat. Jak to czynili boży ludzie.

1. Niektórzy padali przed Bogiem na twarz (3 Moj. 9:22-24)

„Potem Aaron podniósł swoje ręce w stronę ludu i pobłogosławił go, następnie zstąpił, dokonawszy ofiary za grzech, ofiary całopalnej i ofiary pojednania.

Mojżesz i Aaron weszli do Namiotu Zgromadzenia, a potem wyszli i błogosławili lud, a chwała Pana ukazała się całemu ludowi.

Wyszedł bowiem ogień od Pana i strawił na ołtarzu ofiarę całopalną i tłuszcz. A gdy to ujrzał cały lud, wydał radosny okrzyk i padł na twarz.” (BW)

2. Byli też tacy, którzy kłaniali się i klękali przed Panem wykrzykując radosne słowa chwały. Obraz tego znajdujemy w (Ps. 95:1-6)

Pójdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, Wznośmy okrzyki radosne skale zbawienia naszego!

Pójdźmy przed oblicze jego z dziękczynieniem, Wykrzykujmy mu radośnie w pieniach,

Gdyż wielkim Bogiem jest Pan I Królem wielkim nad wszystkich bogów.

W jego ręku są głębokości ziemi I jego są szczyty gór.

Jego jest morze i On je uczynił, I suchy ląd ręce jego ukształtowały.

Pójdźcie, pokłońmy się i padnijmy na twarz! Klęknijmy przed Panem, który nas uczynił! (BW)

3. Boży ludzie wznosili swoje oblicza ku górze. Job. 22:26-27

„Wtedy Wszechmocny będzie twoją radością i podniesiesz ku Bogu swoje oblicze. Gdy będziesz się do niego modlił, wysłucha cię, i swoje śluby spełnisz.” (BW)

4. Kiedy byli skruszeni i pokutowali kierowali wzrok ku ziemi Łuk. 18:13

„A celnik stanął z daleka i nie śmiał nawet oczu podnieść ku niebu, lecz bił się w pierś swoją, mówiąc: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.” (BW)

Biblia wspomina jeszcze o ludziach, którzy podczas modlitwy płaczą, a ich zachowanie może wydawać się dziwne dla innych. Przykładem tego jest opis z 1 Sam 1. 10-14, kiedy to Anna żona Elkany, będąc w utrapieniu , szeptała słowa modlitwy i płakała przed Bogiem a jej zachowanie było tak dziwne, że kapłan Heli uznał ją za pijaną. Bóg jednak słyszał jej modlitwę i spełnił jej prośbę.

Podnoszenie rąk w modlitwie

Czy podnoszenie rąk ma jakieś uzasadnienie. W Biblii jest sporo miejsc, które mogą nas przekonać o zasadności takiego zachowania. Nie jest to „obyczaj” dla samego „obyczaju”. Przytoczę kilka miejsc w których jest o tym mowa. Mam nadzieję, że będą one przekonujące.

-  Modlitwa Mojżesza o zwycięstwo wojsk izraelskich

2 Moj. 17:10-13

„Jozue uczynił tak, jak mu rozkazał Mojżesz, i wyruszył do boju z Amalekitami, a Mojżesz, Aaron i Chur weszli na szczyt wzgórza.

Dopóki Mojżesz trzymał swoje ręce podniesione do góry, miał przewagę Izrael, a gdy opuszczał ręce, mieli przewagę Amalekici.

Lecz ręce Mojżesza zdrętwiały. Wzięli więc kamień i podłożyli pod niego, i usiadł na nim; Aaron zaś i Chur podpierali jego ręce, jeden z tej, drugi z tamtej strony. I tak ręce jego były stale podniesione aż do zachodu słońca.

Tak pobił Jozue Amalekitów i ich lud ostrzem miecza. (BW)

-  Modlitwa Salomona w dniu poświęcenia świątyni. 

1 Król. 8:22-23

„Potem Salomon stanął przed ołtarzem Pana wobec całego zgromadzenia izraelskiego, wyciągnął swoje dłonie ku niebu

I rzekł: Panie, Boże Izraela! Nie ma ani na niebie w górze, ani na ziemi w dole takiego Boga jak Ty, który dotrzymujesz przymierza i okazujesz łaskę wobec swoich sług, którzy chcą z całego serca być z tobą, (BW)

-  Przykład Dawida

Ps. 63:5

„Tak błogosławić cię będę, póki życia mego, W imieniu twoim podnosić będę ręce moje.” (BW)

Ps. 141:2

„Niech wznosi się ku tobie modlitwa moja jak kadzidło, A podniesienie rąk moich jak ofiara wieczorna!” (BW)

- Opis z księgi Nehemiasza

Nehem. 8:5-6

„Ezdrasz więc otworzył księgę na oczach całego ludu, stał bowiem wyżej niż cały lud, a gdy ją otworzył, cały lud powstał. Ezdrasz pobłogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud, podniósłszy swoje ręce odpowiedział: Amen, amen! Następnie skłonili swoje głowy i oddali Panu pokłon z twarzami zwróconymi ku ziemi.” (BW)

- Przysłuchajmy się także słowom apostoła Pawła

1 Tym. 2:8

„Chcę tedy, aby się mężczyźni modlili na każdym miejscu, wznosząc czyste ręce, bez gniewu i bez swarów.” (BW)

     Na przykładzie przytoczonych wyżej fragmentów Słowa Bożego możemy wnioskować, że modlitwa zanoszona do Boga oczywiście nie ma ustalonych ram „form” ale łatwo jest zauważyć, że zawsze towarzyszyć jej powinien nabożny szacunek oraz cześć. Zanosimy ją bowiem do Króla królów i Pana panów do Stwórcy, Boga Wszechmogącego. Moim zamiarem nie jest narzucanie komukolwiek takiego stanowiska. Niechaj każdy sam rozpatrzy to w kontekście Słowa Bożego. Niechaj zbada własne serce. Niechaj te słowa będą przykładem ku zbudowaniu a nie zgorszeniu. Musimy pamiętać, że nie jesteśmy w zgromadzeniu sami. Musimy mieć na względzie brata obok a także człowieka, który szuka Boga. Jaki obraz przedstawia dzisiaj kościół. Czy niewierzący bacznie nas obserwując widzą w naszych postawach szacunek dla Boga o którym tak dobrze umiemy mówić. Czy słowa nasze mają pokrycie w rzeczywistości. Czy jeśli siedzisz w zborze podczas modlitwy to praktykujesz to również w domu? Czy jeśli stoisz czy klęczysz to czynisz tak również przed Panem w komorze, kiedy nikt nie widzi?

Pozostawię cię z tymi pytaniami. Odpowiedź nie jest trudna.

S.I.L.

_______________________________

^{Kościół Pana Jezusa Chrystusa w Mikołajkach}